سلام

یکی از واحد هایی که سال دوم باید پاس می کردیم گزارش نویسی بود. برای من که خیلی اهل قلم زدن به مقدار زیاد نبودم ، فضای و بهانه تازه ای  شد تا نوشتن رو جدی بگیرم و گرچه نه پیوسته و حرفه ای اما همین قدر که الان می تونم و می نویسم منو راه انداخت. چند وقت پیش یکی از این گزارش ها رو پیدا کردم که قراره  بخونید. انتظار نداشته باشید با یک اثر ادبی  مواجه بشید این گزارش تنها ممکنه برای شما بهانه ای برای سرزدن به من یا چند دقیقه گذران وقت باشه ؛ اما برای من به قولی خاطره است.

   "یک گزارش ساده"  

   چه سرمایی ، اصلا سابقه نداشته هوا این قدر سرد بشه. لااقل این چند سالی که من به این شهر اومدم این طور سرمایی ندیدم. شایدم از شانس منه که این طور یخ و یخ بندون سراسر شهر رو پوشونده. ولی با همه این احوال چیزی از وظایف روزانه من کم که نمی شه بلکه کارهایی هم به اونها اضافه می شه. من علاوه بر کارهای روزانه یعنی خرید نان و تخم مرغ و غیره و رفت و آمد به دانشکده، باید مدت زیادی از وقتم رو هم در صف های طولانی و بدون نتیجه شعبه های نفتی بگذرونم و از همه بدتر، از همه بدتر زیر بارش برف برم پشت بام و برف ها رو پارو بکنم. البته این کار شاید آسون به نظر بیاد ولی در شرایطی که هم  پاروی مورد استفاده من بسیار کوچیکه چون از وسط نصف شده وهم اینکه من باید مواظبم باشم که برف های پارو شده رو  توی حیاط نریزم چون صاحب خونه قدغن کرده، فکر نمی کنم کار ساده ای باشه. در عین حال باید تکالیف دانشکده رو هم انجام بدم. امشب هم حتما باید یک گزارش بنویسم.

   پارو رو پشت در خر پشته گذاشتم. برف های باقی مونده روی لباسمو تکوندم و کاپشن نیمه خیسم رو از تنم بیرون آوردم. هوای اتاق هنوز سرد بود.تنها چراغ موجود توی اتاق که هم ابزار پخت و پز بود و هم منبع گرما ، هنوز نتونسته بود هوای اتاق رو گرم کنه. کتری آب روی چراغ  بشدت جوش خودشو می زد. این کتری روحی هم بساط چای رو فراهم می کنه هم به گرمای اتاق کمک می کنه. گرمایی که با بخار آب داخلش ایجاد می شه در ضمن تمام گچ های در و دیوار و سقف رو هم پوسته پوسته می کنه.

    امروز روز خسته کننده ای بود. هیچ حوصله پختن غذا نداشم برای همین هم پیش از برگشتن به خونه شام رو بیرون خوردم. لطفا نپرسین چی. یه چیزی خوردم دیگه. بالای چراغ دوکاره ایستادم و برای چند لحظه دستامو گرم کردم. قطرات بخار آب روی شیشه های پنجره شکل های زیبایی می ساختن. به طرف پنجره رفتم و با انگشتهام شروع به نوشتن اسمم کردم. یاد روزی افتادم که تو سنگر، روزنامه اعلام اسامی قبول شدگان بعد از دو روز به دستم رسید. رسیدم به حرف سوم اسمم که یکدفعه اتاق در تاریکی فرو رفت. بعله. از قرار معلوم بازم برق رفته بود. ناراحت و عصبانی برگشتم و در پرتو کم سوی نور چراغ علاء الدین که حالا وظیفه سومی هم بعهده داشت دنبال چراغ گرد سوز و کبریت گشتم. هر دو رو خیلی زود پیدا کردم. فکر نکنین چشمام خیلی تیز بودن و یا حس ششم داشتم . توی اون اتاق کوچیک و کم اسباب،  یک نابینا هم می تونست این کارو به همین سرعت انجام بده.. قبلا چنین اتفاقی نیفتاده بود و تا چند تاشون نمی شکست و نیم سوز نمیشد کبریتی روشن نمی شد. اما این بار با تعجب بسیار اولین کبریت روشن شد. انگار این دفعه خدا به رحمت گشوده بود در دیگری... کبریت روشن رو که بسرعت تلاش می کرد به آخرش برسه بلکه انگشت منو بسوزونه تا داغ دلش رو خنک کنه، داخل چراغ کردم . با روشن شدن چراغ و ناکام موندن  کبریت در نیت شومش، نور کمی فضای اتاق رو روشن کرد. چراغ گرد سوز رو به کناری گذاشتم و دراز کشیدم. اولین عکس العملی که معمولا در تاریکی یا بلاتکلیفی انجام می دم. خوب این هم از برق. ساعت هشت شب بود و برق دستکم تا ساعت یازده نمی اومد و من حتما باید یک گزارش می نوشتم.

   خود کار و ردفترم رو برداشتم و چراغ رو جلو کشیدم و بیهوده به فکر فرو رفتم. تصمیم گرفتم هر چی که به ذهنم اومد باربط و بی ربط بنویسم و رفع تکلیف کنم. ولی نه، انگار ذهنم عین هوای بیرون یخ زده بود. دوباره دراز کشیدم. نمی دونم چرا فکر کردم این کار کمکم می کنه. شروع کردم به مرور اتفاقات روزانه. ولی باز هم چیزی دستمو نگرفت. این جوری نمی شد. وقت به سرعت می گذشت و تحمل تاریکی و خستگی برام سخت بود. باید زودتر چیزی می نوشتم و می خوابیدم. دوباره بلند شدم و دست به خودکار شدم. بی اختیار یاد روزهای جنگ و حملات هوایی افتادم. غرق در خاطراتم شدم. داشتم تو خیابون های شلوغ و بهم ریخته شهرم قدم می زدم که ناگهان صدای مهیبی که بی شباهت به انفجار بمب نبود منو از جا کند و تموم ساختمون لرزید. حس کردم چند تا هواپیما بالای سرم  می چرخن و به ریز شهر رو بمبارون می کنن و توپ های ضد هوایی جای پاشونو تو آسمون تیر بارون می کنن. دنبالش چراغ گرد سوز خاموش شد واتاق برای بار دوم غرق در تاریکی شد. برای چند لحظه باورم نمیشد هنوز تو خاطراتم یا بیدارم. عجب ذهنی داشتم یعنی!! در حالیکه بشدت گلوله شده بودم و می لرزیدم و گوشهامو محکم گرفته بودم و دهنم رو باز گذاشته بودم ، منتظر انفجار بعدی شدم. دو سال خدمتم رو تو جبهه با این حال و روز گذرونده بودم اما نمی دونم چرا اون طور وحشت کردم. چند لحظه سکوت...؛ نه انگار از انفجار خبری نبود. صدای ضد هوایی هم نمی اومد پس چی بود؟ به آرومی و با احتیاط و به همون روشی که پیش تر گفتم چراغ گرد سوز رو پیدا و روشن کردم. عجب!!! اتاق در یک مه سفید – قهوه ای غلیظ فرو رفته بود. به زحمت می شد حتی ته این اتاق کوچیک رو دید.  خدایا چی می دیدم؟ کف اتاق پر یود از تکه های بزرگ گچ و کاهگل. بی اختیار سرم رو بالا گرفتم و به چیزی که تا چند لحظه پیش اسمش سقف بود خیره شدم. نیمی از سقف ریخته بود. با دیدن کاهگل خیس فهمیدم که همه این سر و صداها مربوط به  نم کشیدن سقف به دلیل ریزش برف و بارون روی سقف بدون پوشش مناسب و در نتیجه سقوط اون بوده.

    نمی تونم حالم رو بیشتر از این توصیف کنم. حال من با حال کسی که خونه اش بمبارون شده یا تو زلزله زیر آوار مونده فرقی نمی کرد. خاموشی ، خستگی،  تنهایی و اتاقی پر از تکه های سقفی که هر آن احتمال ریزش قسمت دیگه ای ازش می رفت، همه با هم درموندگی منو تو سرم هوار می کشیدن. این وسط مونده بودم صاحب خونه که با شنیدن صدای پچ پچ کوتاه دوستی که گاهی تصادفی بهم سر می زنه عین جن تو پیچ پله ظاهر می شه و چند تا متلک ارائه می ده یا اجاره خونه و تمدید و تغییرش رو یاد آوری می کنه، چطور چنین صدای مهیبی رو نشنیده که حتما چند تا خونه اونورتر شنیدن و یا اینکه...

    چه باید می کردم؟ اصلا تو اون تاریکی چکار می تونستم بکنم؟ گیج و منگ به اطراف نگاه کردم و باز مثل همه این لحظات دراز کشیدم. این تنها کاری بود که تونستم انجام بدم. نفهمیدم بعد چه اتفاقی افتاد. شاید خوابیدم. بله حتما خوابیدم . این واکنش دفاعی همیشگی منه به وقت درماندگی. ولی اونچه مسلمه اینه که اون شب گزارش ننوشتم.

                                                                              نهم دی ماه سال شصت و هشت

                                                                             همین

                                                                             هیچکس